فرزند از مادرش و همسر از شوهرش فرار مىكند و از هول عظيم قيامت در وحشت فوق العاده‌اى قرار مىگيرد ، اين محمّد و اهل بيت گرامى او هستند كه درياى رحمتشان به خروش در مىآيد و فوج فوج مىبخشند و شفاعت مىكنند . اين مقام مقام بزرگى است كه اين دنيا ظرفيّت نمايش آن را نداشته و به علّت وسعت و بى نهايت بودن اين مهرورزى ، جايگاه بى نهايتى مانند قيامت را مىطلبد . به قدرى درجهء رحمت اهل بيت عليهم السلام و الا است ، كه اگر در قيامت شنيديم يا ديديم كه حتّى از دشمنان و قاتلان خود نيز چشم پوشى كردند ، نبايد تعجّب كنيم . نمونهء اين مطلب داستانى است كه در مورد مرحوم « ملاى دربندى » نقل مىكنند ؛ مىگويند : ايشان آن چنان شيفتهء وجود مقدّس حضرت سيّدالشهداء بود كه هرگاه ياد از آن حضرت مىكرد ، به شدّت منقلب مىشد و كنترل خود را از دست مىداد و مانند ابر بهار اشك مىريخت . در ترجمهء ايشان نقل مىكنند كه وى شش ماه از سال را در كربلا ، و شش ماه را در ايران مىگذراند . در ايّامى كه در كربلا بود ، هر روز و هر شب به حرم مطهّر مىرفت و با گريه و نالهء عجيبى از حضرت سيّدالشهداء عليه السلام درخواست مىكرد كه مبادا در روز قيامت شما از گناه قاتلان خود مانند شمر بگذرى . ! ! وقتى از ايشان سؤال مىكردند : اين چه درخواستى است كه از حضرت مىكنى ؟ مىگفت : اين آقايى كه من شناخته‌ام بعيد نيست كه حتّى از گناه قاتلان خود نيز چشم پوشى كند و آنان را مورد شفاعت خود قرار دهد . « 1 » اين كلام ملاى دربندى يك توهّم و يا يك خيال نيست ؛ بلكه يك واقعيّتى است كه او بر اثر كسب معرفت به مقام شامخ حضرت سيدالشهداء عليه السلام كسب كرده است . او در راستاى عرفان به اهل بيت عليهم السلام از راه قرآن و روايات دريافته است كه آن بزرگواران داراى چنان رحمت واسعه‌اى هستند كه ممكن است حتى از دشمنان

--> ( 1 ) - اقتباس از فرهنگ مهرورزى : انصاريان ، ص 234 . با دخل و تصرّف .